ใครจะคิดว่า เข้าป่าชุมชนมันเร้าใจขนาดนั้น!

เมื่อแบ่งกลุ่มอาสาสมัครตามวิทยากรจนได้ 4 กลุ่ม วิทยากรแต่ละคนก็มีจุดขายแตกต่างกันไป กลุ่มแรกนำโดยพ่อเทืองถนัดเรื่องสมุนไพร กลุ่ม 2 แม่เหลียวและคณะ อีกกลุ่มนำโดยเยาวชนหนองเยาะ ส่วนกลุ่มสุดท้ายเป็นกลุ่มของแม่ภาพ ผู้มีจุดมุ่งหมายจะไปแหย่ไข่มดแดง

กลุ่มที่ฉันอยู่คือกลุ่ม 2 จุดขายของเราคือความเยอะแยะและยุ่งเหยิง เพราะปกติแล้วกลุ่มอื่น เขาจะมีวิทยากรกันไม่เกิน 2-3 คน แต่ของเราเรียกได้ว่าแทบจะยกกันมาทั้งหมู่บ้าน คือมีพ่อ 1 คน และแม่ๆ อีก 4-5 คน

ในตอนที่เดินเข้าป่าแรกๆ พวกเราอาสาสมัครก็ห่วงหน้าพะวงหลัง ถ้าแม่ๆ เป็นอะไรไปคงลำบาก เพราะมีกันหลายคนเหลือเกิน อาสาสมัครต้องช่วยกันตะโกนบอกคนที่เดินอยู่แถวหน้าเป็นระยะว่าให้เดินช้าๆ

แต่พอเดินอุ่นเครื่องกันได้สักพัก เครื่องแม่ๆ ก็เริ่มติด พอได้เห็นเห็ดที่เก็บกินได้อยู่ตามรายทาง แกก็เดินปรู๊ดเข้าไปเด็ด แล้วเก็บเข้ากระบุงส่วนตัวที่หอบหิ้วมาด้วยอย่างรวดเร็ว เร็วจนไม่มีอาสาสมัครคนไหนมองขั้นตอนการเก็บได้ทัน พวกเราเลยต้องทำข้อตกลงกับบรรดาแม่ๆ ว่า ถ้าเจอของในป่าที่เก็บได้ ให้รอก่อน อาสาสมัครจะได้ดู ได้ฟังวิธีการไปพร้อมๆ กัน แม่ก็พยักหน้าเป็นอันว่าเข้าใจ แต่หลังจากนั้นไม่นานก็มีแม่อีกคนเดินงุดๆ ออกมาจากป่าพร้อมกับเห็ดอีกชนิด

พวกเราเลยได้ข้อสรุปว่า ต้องช่วยกันสังเกตแม่ๆ และคอยตั้งคำถามกันให้ดี ไม่อย่างนั้นเราคงกอบโกยความรู้จากชาวบ้านไม่ทันแน่ ไม่ใช่ว่าแม่ๆ ขี้เกียจอธิบายให้ฟังหรอก แต่เพราะแกอธิบายไม่ทันมากกว่า ก็พอจะอธิบายก็เจอของป่าอย่างอื่นให้เก็บกันอีกแล้ว คิดอีกที อาจเป็นเพราะธรรมชาติมีอะไรมากมายให้เก็บเกินกว่าจะอธิบายได้หมด

สรุปแล้วกลายเป็นว่าชั่วโมงแห่งการเดินป่า ทำให้อาสาสมัครทุกคนต้องช่วยกันเป็นพิธีกร สังเกต จดจำ และตั้งคำถามเกี่ยวกับการเก็บของป่าไปโดยอัตโนมัติ เมื่อถึงเวลารวมพล ทุกกลุ่มมารวมกันแลกเปลี่ยนความรู้จากป่า และบอกเล่าเหตุการณ์ความประทับใจให้เพื่อนๆ ได้หัวเราะร่วมกัน

ประสบการณ์หลงป่าของอาสาสมัคร การปีนต้นไม้ไปแหย่ไข่มดแดงด้วยลีลาผาดโผนของแม่ๆ และประสบการณ์การได้กินของสดจากต้น ฯลฯ

พอได้ลองนั่งฟังเรื่องเล่าจากคนอื่นๆ บ้างก็ทำให้ฉันรู้ว่า ผืนป่าเล็กๆ แห่งนี้ยังมีเรื่องเล่าอีกเยอะที่น่าเรียนรู้ และจะมีอีกเยอะมากขึ้น ถ้าแหล่งปัจจัยสี่ของป่าหนองเยาะแห่งนี้ได้รับการดูแลให้ออกดอก งอกต้นใหม่อีกมากมายในวันข้างหน้า